Kwento ng Tahanan

Sa lumang tumba tumba
ako’y naidlip
kahapong mga pangako
dahan daha’y nagpasilip.

Mga ngiti at tawa
ng tunay na pagibig
at tunog ng kampana
sa ‘sang pagiisang dibdib

Ngiti’y sumilay at di maalis alis
yakap na walang kasing higpit,
Di rin naglaon, tuwa’y nadagdagan
sa supling na biyaya ng kadakilaan.

Kaya nga’t sa trabaho ama’y tumutok
responsibilidad sa araw araw ay sumusubok
inang pagod sa trabaho’y lagi ding pumapasan
sa anak at asawa’y nagpaka uliran.

Di rin nagtagal at taon ay lumipas
batang munti lumaki ang bulas
ipon ni ama ay kanyang sinamsam
pagka’t buhay sa kanluran kanyang inaasam

Pera, posisyon at mga ari-arian
mundo’y inangkin at pinagpaguran,
sariling landas ay kanilang binuo
pangako sa naiwan tuluyang naglaho.

Naglaon nga’y dumating
ang ambisyon ay tila nabitin
dahil sa isang sulat nagbabatid
tahanang nilisan tila naghihinagpis

Sa pagdating nga’y sa kanila’y bumungad
sa lumang tumba tumba siya’y nakaupo,
‘sang matandang babae na nakayuko
luha ng ina sa kanila’y sumalubong
pagkat ama’y nagpaalam na at nakakahon.

Pasensya na kung bitin at parang minadali…
nahirapan na akong tapusin ang kwento :p
any suggestion?

HTML Comment Box is loading comments…

/**/

Advertisements

Share your thoughts here

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s