life lessons

Paliparan Atbp

Saking paglisan sana man lang dumampi
Pangako ng isang bukas kahit may pighati
Pagsinta at ligaya ay syang aking hatid
Basta’t pagabalik ko’y, andyan ka’t kayakap kong muli.

 

 

Yakap at ngiti, yan ang kalimitan kong nakikita sa airport pag may naghahatid sa terminal 1 ng Ninoy Aquino International Airport. Sa taas ang departure area at sa baba naman ang arrival. Sa ilang beses ko ng paghatid at pagsundo di ko pa rin maalis ang di magmasid,
Iba ang bigat ng hangin sa taas, hindi dahil sa air pressure, wala tayo sa bundok, kundi ang bigat na may kasamang lungkot, pangako at takot. Habang sa baba nama’y saya at pagkaantok paminsan pa’y may halong pagka bagot.

Iba nga talaga ang pamilyang Pilipino may lambing na di maitatago, iba rin ang dating ng salitang bagong bayani tila may sampal sa bawat papuri. Napapailing lang ako sa ganito, bayani? sino bang nagpauso nito? kabayanihan ba ang lungkot ng paglisan?, ang takot sa nahiwalay na pagsinta?

Aahh malamang bayani sa kaban ng bayan.

Nung ‘sang araw nakausap ko ang aking kaibigan, nais na nyang umalis muli ngunit hirap syang iwanan ang kanyang bagong silang.  Hindi na lang ako umimik, ako ma’y lalayo, wala man akong sabit sa ngayon pero isang araw ang ganyan na rin siguro ako.

Kakayanin ko nga ba? magiging kasing tatag ko ba sila o pupungas pungas habang maleta’y hila hila?

Nakakatakot mang isipin pero ito ang buhay na tinatahak ng karamihan, nabubuhay sa isang pangarap na magandang buhay, sa isang pangako ng isang liyag at pagibig na tunay, sa isang pamilyang babalikan at sana kailanma’y  maghihintay.

 

 

 

Advertisements

LAST ONE NA TALAGA TO: Buod ko, Buod mo at Buod nating lahat

Taong beinte dose unang namulat
sa tunay na tamis ng isang pagliyag.
Ikaw lang saking mga mata’y nais na kamtin,
na tila ba isang talang marilag at nagniningning.
Pikit mata aking mundo’y sayoý umikot
ang mali naging tama at ang tamaý naglaho.
Matitinong mangingibig akoý lumayo,
dahil bulag na puso’y ikaw lang nais masamyo.
Dumaan ang panahon, pusoy nasugatan
utak ay nagalit pagkat nagtatanga tangahan.
Di man lang naisip na huminto at huminga,
mula sa pagkalugmok ay nais mamahinga.
Buwan ay pinalipas at unti unting namulat
sa nararamdama’y nagtatanong, nagtataka at nagugulat.
Datapwa’t wala ka na saking ala ala
pero bakit puso koý nakakulong pa pala.
Kahit na ba mukha moý di na maalala
tamis ng pagliyag koý nanatili at nagbunga.
Namaalam man ang utak at ikay nilimot
puso’y buhay, pumipintig, naghihintay, kumikirot.
Pagibig para sa iba di ko maibigay
kahit na ba naisin ko magmahal ng tunay.
Pagka’t aking nadarama ang isang pagsinta
na hahamakin ang langit, hanggat may mag bunga.
Oo, mali ako, mali tayo
at malamang di para sa isat isa
pero nais kong sambitin
ang tinatago ng damdamin at pagsinta.
Mahal kita, di dahil sa kung sino ka
Minahal kita pagkat nakita ko kung anong pwedeng maging ano ka
Mali man, ngunit saking mga mataý tila perpekto ka
At wala akong nais gawin kundi ikay alagaan at mahalin sinta.

*************************************************************************************

Taong beinte trese’y dumating
at unti unting tumutulin.
Saking nakalipas akoý napapangiti, napapailing
Pusoý mulat, utak ay tahimik.. sa iba koý binabaling
Mahal kita, totoo yan, ngunit mahal kita sa ala ala
at sa ala ala nalang sinta.